Κορίτσια

Ξεντύθηκα.
Πέταξα τα ρούχα μου βασικά.
Και περπάτησα ξυπόλητος,
όχι γιατί αυτό
είναι κάτι που συνηθίζω.

Απλά ήθελα να νιώσω
για μια στιγμή
έστω και λίγη ελευθερία παραπάνω.
Και σκέφτηκα πως είχες δίκιο.
Η σκόνη
δίνει όμορφη αίσθηση στις πατούσες.
Ελευθερία;
Ναι, καλά.
Οι σκέψεις μου είναι αιχμάλωτες.
Εσείς κορίτσια
μου σκορπίζετε τη ζωή.
Τι είναι αυτό που θέλω;
Να πηγαίνω ταξίδια μαζί σας.
Και τα χέρια σας.
Μου αρέσουν τα χέρια σας.
Καμωματούδες.
Τσαχπίνες.
Με πνίγετε με αυτά.
Το άγχος.
Ν αξυρίσω το μουστάκι;
Δεν υπάρχει περίπτωση.
Και ταξίδι έχω καιρό να πάω.
Ποιος ξέρει, πότε ξανά.
Εσύ θα κάνεις σύντομα
κι άλλα ταξίδια.
Όμως δεν τους δίνεις το νόημα
που τους δίνω κι εγώ.
Για σένα ένα ταξίδι:
σημαίνει το τέλος.
Το τέλος στα σχέδια,
το τέλος του μέλλοντος,
το τέλος που θα βαστάξεις
την ίδια σου την ψυχή
από τις αφέλειές της
και θα φύγεις από 'δω.
Για μένα τα ταξίδια, βέβαια,
δεν είναι η αρχή.
Για μένα τα ταξίδια
είναι απλά ταξίδια.
Δεν μου αρέσει να δίνω στις λέξεις
μεγαλύτερες διαστάσεις.
Οι λέξεις:
είναι απλά επίπεδες.
Σκέψεις γραμμένες σε χαρτί.
Ή μάλλον είναι απλώς η προβολή τους σε αυτό.
Όπως και να 'χει
έχω πιάσει πολλές φορές τον εαυτό μου,
να βλέπει τα πράγματα
με τα δικά σας μάτια.
Κορίτσια.