έμπνευση

Η έμπνευση έρχεται πάντα απρόσκλητη. Γηραιά κυρία, γεμάτη σοφία, έρχεται και κάθεται με περίσσο στυλ και άνεση πάνω στις αυλακώσεις του εγκεφάλου σου και σφηνώνεται εκεί. Μερικές φορές κάθεται για λίγο, ενώ άλλες σου κάνει αρμένικη βίζιτα.
Συζητά τα πάντα μαζί σου. Κολλητή φίλη με τη μνήμη, έχει αποκτήσει και τα δικά της χούγια. Έρχεται πάντα απρόσκλητη. Πάντα όμως ερεθισμένη από κάτι. Λίγο αλκοόλ, ένα βιβλίο, μια ταινία, μια απλή βόλτα, ένα σημάδι στο χέρι σου, μια κοπέλα που μοιάζει με κάποια άλλη κοπέλα, ένα βλέμμα στο ρολόι σου, ένα μπαρ, μια κλίση μετά τα μεσάνυχτα, μια βόλτα με το αμάξι, ένα περαστικό αμάξι, ένα γέλιο, ένα γυναικείο γέλιο, ένα παιδί που σε κοιτά επίμονα –λες και κάτι παραπάνω ξέρει από εσένα, για εσένα. Η έμπνευση σε βιάζει. Έρχεται και φεύγει όποτε θέλει αυτή.

Το πιο ενδιαφέρον πράγμα που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό μου το είπε μια γυναίκα 19 χρονών. Μου είπε: «Η χειρότερη εξάρτηση, είναι η εξάρτηση από άνθρωπο». Όταν μου το είπε σκέφτηκα, ότι αυτή είναι μια όμορφη εξάρτηση, που δεν σου κάνει κακό. Δεν είναι έτσι ακριβώς. Και ποιος μπορεί να πει με βεβαιότητα αν είναι καλό ή κακό να είσαι εξαρτημένος από έναν άνθρωπο.